Las rosas en sus troncos se secaron,
los lirios blancos en su tallo erguidos
secáronse también,
y airado el viento arrebató sus hojas,
arrebató sus hojas perfumadas
que nunca más veré.
Otras rosas después y otros jardines
con lirios blancos en su tallo erguidos
he visto florecer;
más ya cansados de llorar mis ojos,
en vez de llanto en ellos, derramaron
gotas de amarga hiel.
Rosalia de Castro.
17 de Mayo día de las Letras Galegas
Os teus paxaros choven miudiño
ResponderEliminarsobor das miñas arbres, e tamén
sobor distes meus beizos que che cantan.
Eu fago conta de que son de terra,
ou son unha silveira no teu colo,
na túa beira de ar e peixes louros.
Recibindo o sabor da tua paisaxe,
húmidas aves, novas, do teu peito,
eiquí estóu, meu amor, eiquí me choves.
"O paxaro na boca", Luz Pozo Garza.
falto amor, esa es la clave.
ResponderEliminar